Bebeğimi ilk kucağıma aldığımda gerçek aşkın ne olduğunu anladım. Bence aşk evlattı...

o çetin sancılarla tamam işte sonum derken aslında bir başlangıçtaymışımda şimdi daha iyi anlıyorum.o sevimli yumurcaklar birer cennet çiçekleri.hele emzirmek mutlulugun ta kendisi.emzirmekten kaçan annelerin kulakları çınlasın.

allahın birbirini hiç tanımazken ama tanışıncada onsuz olamayacağı iki kişinin sevgi tecessümüdür evlat.bebeğinize baktıkça evliliğin ne kadar kutsal ve kıymetinin bilinmesi gerektiğini hissedersiniz çünkü evlilik dışında böyle bir şansınız yoktur olsada o nimet değil nıkmettir oyüzden benim görüşüm evlatlara verilen sevgi kadar eşlerinde hakkı olduğudur.zaten eşini hakkıyla sevende hem rabbine hem çocuğuna en yakın olandır.şahsen ben eşimi çocuklarım kadar seviyorum rabbim ayırmasın amin.

henüz beş aylık hamileyim.kıpırtıları bile çok heycanlandırıyor.inşaallah yaklaşık dört ay on gün sonra kucağıma alacağım.sabırsızlıkla bekliyorum o zamanki duygularımı da paylaşacağım

onu gördüğümde çok heyecanlandım sevinçten ağladım çok güzel bir duygu rabbim herkese nasip etsin

okadar sıkıntıdan sonra işte rahmetin tecessüm etmiş hali derim.kelimenin tam anlamıyla lütli ilahi.....

Gerçekten tarif edilemez bir duyguydu, hele benim gibi tam 10 gün sonra bebeğini ilk defa görebilen bir anne için gözlerim doldu hemşireye yalvarmıştım hiç görmedim ne olur uzaktanda olsa bir kere göreyim, hemşire hiç bir şey demeden arkasını dönüp odaya gitti heyecanla bekliyordum kalbim duracak sandım bir şey demediği için getirecekmi onu bile bilmiyordum, sonra uzaktan göründü hemşire kucağında bir bebek bir koluyla tutmuş sırtını göğsüne yaslamıştı acaba benim bebeğimmi başkasınımı diye düşünüyordum kocaman boncuk boncuk gözleriyle etrafı seyrediyordu o anı ömrümce unutamam hemşirenin koridorda yürüyüp bana doğru gelişi yıl gibi geldi bana, yanıma yaklaşınca anladımki o benim güzeller güzeli oğlummuş saçları uzundu üzerinde uzamış eski bir zıbın vardı, göstermedikleri bir yana, kıyafette kabul etmemişlerdi hastaneye, ona öyle bir sarıldımki tekrar içime girse hiç gocunmadan bir 10 ay daha karnımda taşırdım onu, yanagını yanağıma değdirdim yumuşacık, taptazeydi kalbim yerinden çıkacak sanmıştım. Tam 15 yıl önceydi andıkça hala içim yanar hala boğazıma bir yumruk düğümlenir kolay deyildi biricik oğlumu 10 gün görememek ve ilk sütümü verememek... Allah kimseye yaşatmasın...

Kızım dünyaya geldiğinde hiç durmadan ağlıyor hastaneyi ayağa kaldırıyordu. Ama onu kucağıma aldığımda ve ilk göz göze geldiğimizde herşey değişti. Artık ağlamayı kesmişti. Bambaşka bir duygu sardı benliğimi bir an göz göze geldik, ilk bakışımız ilk hissedişimizdi birbirimizi. Diğer bebekler gözlerini açmadan mışıl mışıl uyurken benim bebeğim öyle akıllıca ve gözlerimin içine öyle derin bakıyordu ki tarifsiz duygular yaşadım ve o bakışlar bana birlikte her şeyin üstesinden gelebileceğimizi hissettirdi.

tarif edilebilir mi ki? aşk desem eksik, şefkat desem yarım, sevgi desem sığ kalır... kelimenin tam anlamıyla mucize!