Orhan Veli'nin dediği gibi, " Bizi yaşamak değil, bu telaş öldürecek..."

Sürekli bir koşturma, sürekli bir yerlere yetişme telaşı...

Öyle ki, bu telaş hayattaki her rolümüze sızmış durumda...

Dostluk mu? 

Dostluklarımız, saate bakmaktan muhatabımızın gözlerine bakamadığımız 3-5 kelamdan ibaret...

Ya evlilik?

Evlerimiz kuşluk vakti buram buram kızarmış ekmek kokusuna hasret, ayaküstü içilmiş sabah kahvesi tadında ağırlıyor eşleri. Evlilikler, mesai saatleriyle-dizi saatleri kıskancında kıvranıyor!

Artık sabah kahvaltıları kurulmuyor evlerde. Eşler tavşan kanı kıvamında, hayatı beraber demlemiyor. Öyle nadir bir araya geliyor ki tüm aile, birbirlerine dertlerini anlatabilmeleri için "aile toplantıları" yapılmak zorunda kalınıyor. Önceden belirlenmiş bir saatte, önceden belirlenmiş şekilde oturuluyor, eskiden yemek sohbetleri yapılan masalara... Yemek masaları artık çoğu defa misafirler için açılıyor!

En acısı da, bu nihayetsiz telaş anneliğimizi de öldürüyor!

HATİCE KÜBRA TONGAR'IN KALEMİNDEN BU ÖZEL YAZININ DEVAMINI OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ>>>